Mijn boekenkast barst uit zijn voegen, vol boeken die ik al heb gelezen, maar die hun echo’s nog steeds laten horen. Sinds kort sleep ik die echo’s weer met me mee. Woorden. Gedachten die botsen, een mengeling van frustratie en hoop. Een opinie die zich stilletjes in een hoekje van mijn hoofd had genesteld, totdat ze zich aandient en niet langer genegeerd kan worden.
Politiek is vandaag geen spel op de bal meer, maar een wedstrijd in wie het hardst kan schoppen naar enkels, gezichten en gezinnen. Op sociale media, in commentaren, op fora of in groepsapps: aanvallen zijn persoonlijk, hard en onvergefelijk. De mens achter de functie? Die wordt vergeten. De ouder, partner, kind, familielid die ook gewoon probeert te leven, valt ten prooi aan woorden die scherp zijn als messen.
En we zijn daar zelf niet onschuldig in. Ook wij, gewone burgers, doen gretig mee. Iemand deelt zijn mening online en wordt overspoeld met haatspraak en desinformatie, simpelweg omdat die kijk niet overeenkomt met die van de lezer aan de andere kant van het scherm. De woorden die bedoeld waren als debat, worden als wapens ingezet. Een collectief spel van angst en verharding dat ons allemaal raakt.
Het debat kan echter weer gaan over ideeën, niet over individuen. Onderzoek van ULB en UAntwerpen toont dat één op vier politieke berichten enkel aanval is, zonder inhoud. Vrouwen worden nog harder geraakt: seksistische haat en bedreigingen ontmoedigen hen om actief deel te nemen. Zelfs mannen ervaren emotionele stress, angst en onzekerheid door online bedreigingen.
Misschien kunnen we ons opnieuw herpakken. Het gesprek terugbrengen naar argumenten, ideeën, visie. Het spelen op de bal, niet op de man. Achter elke politicus zit een mens met twijfels, idealen en hoop. Als samenleving kunnen we ervoor kiezen dat te erkennen en respecteren.
Durven we dat weer te doen? Durven we het debat menselijk te maken, stapje voor stapje, woord per woord?
Reacties
Een reactie posten