Vandaag, tijdens de middagpauze, zwaaide een collega met een brief:
"Mijn zoon heeft hem ontvangen,” zei ze.
De brief om vrijwillig deel te nemen aan een militaire dienst. Er werd wat gelachen in de groep een grapje hier, een stoere opmerking daar maar bij mij bleef het stil. Niet omdat ik het niet begreep, maar omdat het me diep ongemakkelijk maakte.
Want achter die schijnbaar vrijblijvende uitnodiging schuilt een boodschap die steeds luider klinkt in ons land, we bereiden ons beter voor op oorlog dan op vrede.
Minister Francken, woorden wegen. En deze wegen zwaar.
U zegt dat jongeren klaar moeten zijn om te dienen, om te trainen, om indien nodig, te vechten. Maar weet u wat u eigenlijk vraagt?
Niet om verantwoordelijkheid, niet om betrokkenheid, maar om bereidheid tot geweld.
U spreekt jongeren niet aan als burgers, maar als potentiële soldaten. Alsof het vanzelfsprekend wordt dat conflict een toekomstscenario is en dat zij degene zullen zijn die het moeten uitvechten.
Vrijwilligheid vandaag kan de verplichting van morgen worden. We kennen de geschiedenis, miitarisering begint nooit met dwang. Ze begint met taal, met normalisering, met “voorbereiding”.
Vandaag is het aanbod vrijblijvend. Morgen wordt het een verwachting. Overmorgen een norm.
En intussen verleggen we stap voor stap de grens van wat normaal is. Maar minister oorlog win je niet door burgers te trainen, maar door vrede te onderhouden. Veiligheid ontstaat niet door jongeren klaar te maken voor conflict, maar door de oorzaken ervan weg te nemen.
We hebben geen jongeren nodig die leren marcheren. We hebben jongeren nodig die leren bemiddelen. Die grenzen overstijgen, niet verdedigen. Die denken, verbinden, luisteren niet salueren.
Investeren in legerdienst is investeren in het symptoom. Investeren in diplomatie, onderwijs en internationale samenwerking is investeren in de oplossing. Jongeren verdienen kansen, geen uniform als toekomstbeeld
We zouden hen moeten vragen...
"Wil je bijdragen aan klimaatoplossingen"? -"Wil je armoede aanpakken"? - "Wil je helpen bouwen aan inclusie, solidariteit en vrede"? - "Wil je studeren, zorg verlenen, innoveren of cultuur maken"?
In plaats van...
"Ben je bereid te vechten"?
Minister Francken, dit is geen klein debat. Dit gaat over welk land we willen zijn. Een land dat reageert op onzekerheid met uniformen? Of een land dat onzekerheid aanpakt met verstand, samenwerking en menselijkheid? Een brief kan klein lijken. Maar deze brief is een signaal.
Een richtingaanwijzer. En ik hoop dat wij als samenleving durven zeggen
"We kiezen niet voor angst, maar voor dialoog".
Niet voor voorbereiding op oorlog, maar voor preventie ervan. Niet voor jongeren met een wapen, maar voor jongeren met stem, visie en mogelijkheden.
Tot slot Minister, het is geen zwakte om te investeren in vrede. Het is leiderschap. En ik hoop dat u en wij allemaal dat nooit vergeten.
Met vriendelijke groet,
De pacifist Kenzië Meynaerts
Reacties
Een reactie posten