Mevrouw Van Bossuyt, dit gaat niet over cijfers. Dit gaat over kinderen

Mevrouw de minister,
Vandaag slaapt er opnieuw een kind op straat. Niet omdat België geen plek heeft. Niet omdat de ouders nalatig zijn. Maar omdat u beslist hebt dat bepaalde kinderen niet langer recht hebben op opvang.

Sinds uw verstrengde regelgeving weigert Fedasil structureel opvang aan gezinnen die elders in Europa al een beschermingsstatus kregen. Minstens 23 keer werd Fedasil daarvoor veroordeeld. Daarbovenop komen meer dan 10.000 eerdere rechterlijke uitspraken in de opvangcrisis die aangeven dat dit land fundamentele mensenrechten schendt.

Toch verandert er niets.
Integendeel  u verdedigt deze koers als noodzakelijk.
Maar noodzakelijkheid ontslaat niemand van menselijkheid.
Al zeker geen minister.
Deze zomer vroeg een Afghaans gezin met vijf kinderen asiel aan. Ze werden weggestuurd. Niet onderzocht, niet begeleid, niet beschermd.

Maar omdat u beroep aantekent, blijven deze kinderen op straat slapen. Vandaag in een kerk. Morgen misschien op een stoep.
Mevrouw Van Bossuyt, beleidskeuzes hebben gezichten.
En deze keer zijn het kindergezichten.
Uw oplossing? Alleen opvang voor wie wil vertrekken.

U stelt dat u gezinnen niet volledig aan hun lot overlaat. Ze kunnen opvang krijgen op voorwaarde dat ze instemmen met terugkeer.
Met andere woorden:
Wie hoopt op bescherming, krijgt kou.
Wie opgeeft, krijgt een bed.
Dat is geen asielbeleid.
Dat is druk uitoefenen op mensen die geen onderhandelingsmacht hebben.
Een rechtsstaat dwingt nooit kwetsbare mensen om hun rechten op te geven in ruil voor basiszorg.
U spreekt over ‘asielshoppen’. Ik zie mensen in nood.
U gebruikt woorden als mechanismen, strategieën en stroombeheer.
Maar buiten, aan het Noordstation, liggen natte matrassen.
In de Begijnhofkerk zitten kinderen die honger hebben.

Voor de rechter stapelen de dossiers zich op waarin gezinnen ook onder uw mandaat worden geweigerd ondanks wettelijke verplichtingen.
Dit gaat niet over “shoppen”, maar over overleven.
België staat voor een keuze
Ja, het opvangnetwerk zit vol.
Ja, de situatie vraagt beleid, keuzes en duidelijke regels.
Maar regels die gezinnen dakloos maken, zijn geen oplossingen.

Ze zijn het bewijs dat onze compassie aan erosie onderhevig is.
Een land wordt niet sterk door wie het buitenhoudt, maar door hoe het zorgt voor wie aanklopt.
Mevrouw de minister, het is tijd voor een andere koers. 

Niet omdat ngo’s dat zeggen.

Niet omdat rechters dat blijven herhalen.
Niet omdat coalitiepartners nerveus worden.
Maar omdat een samenleving zichzelf verliest wanneer zij kinderen laat slapen in kerken, tenten en parkeergarages terwijl er wetten bestaan die hen beschermen.
Ik vraag u geen “softe” aanpak.
Ik vraag: een rechtmatige, humane aanpak.
Stop met beroep tegen uitspraken die u hoort uit te voeren.

Stop met beleid dat kwetsbare gezinnen straft in plaats van beschermt.
U hebt de verantwoordelijkheid én de macht om dit te veranderen.
Gebruik die.

Een gezin met vijf minderjarigen op straat  dat is geen beleid, dat is een keuze

Een rechtbank oordeelde dat Fedasil  onder uw beleid  onwettig heeft gehandeld, omdat de individuele situatie van dit gezin niet werd onderzocht. Dat is geen detail. Dat is een basisprincipe van de rechtsstaat.

En daarom herhaal ik een van mijn eerste blogposten hier...

Nu ik jou beleid zie weet ik het zeker.

Monsters bestaan.