Ik moet eerlijk beginnen: eigenlijk wil ik me niet moeien met dit thema. Ik ben een man, en wat weet een man nu werkelijk over een vrouwenlichaam? Ook al zitten we voor een kleine procent mee in de verwekking, het zijn vrouwen die de gevolgen dragen fysiek, mentaal, maatschappelijk. Daarom vind ik dat vooral vrouwen het debat over abortus zouden moeten voeren. Zij weten wat het betekent om keuzes te maken over hun eigen lichaam, hun toekomst, hun vrijheid.
Wanneer ik luister naar The River van Bruce Springsteen, denk ik niet alleen aan liefde en verlies, maar ook aan hoe armoede en maatschappelijke druk mensen hun keuzes ontneemt. In het lied raakt een jong koppel zwanger. Hun jeugdige dromen verdwijnen in de realiteit van het harde bestaan. Ze trouwen, werken, en raken verstrikt in een leven dat ze niet hebben gekozen. De rivier ooit een symbool van hoop, wordt een spiegel van wat er verloren ging.
Dat verhaal is niet zo ver van onze wereld vandaag. Nog steeds zijn het vaak jonge vrouwen in moeilijke financiële situaties die met een ongewenste zwangerschap worden geconfronteerd. Keuzevrijheid is dan geen kwestie van moraal, maar van overleven. Wie geen geld, geen steun of geen opvang heeft, heeft eigenlijk geen keuze. Dat maakt abortus tot een maatschappelijk, niet enkel een moreel vraagstuk.
Daarom stoort het mij dat er nog altijd parlementen zijn waar hoofdzakelijk mannen beslissen over abortuswetgeving. Hoe kan iemand die nooit zwanger kan worden bepalen wat “juist” of “fout” is voor wie dat wel kan? Zoals Springsteens personage gevangen zit in omstandigheden buiten zijn wil, zo zitten veel vrouwen gevangen in wetten en oordelen die door anderen over hun lichaam worden uitgesproken.
Keuzevrijheid betekent niet dat iedereen abortus moet goedkeuren, het betekent dat elke vrouw zelf mag beslissen. Over haar lichaam, haar toekomst, haar rivier. En misschien is dat de les die The River ons vandaag nog leert: zonder echte keuzevrijheid stroomt hoop langzaam weg.
Reacties
Een reactie posten