11 november, de dag dat de wapens weer niet zwegen

Elk jaar herdenken we op 11 november het zwijgen van de wapens. De wapenstilstand van 1918 betekende het einde van de Eerste Wereldoorlog, een van de donkerste hoofdstukken uit de Europese geschiedenis. We leggen bloemen, houden een minuut stilte en beloven onszelf en elkaar: Nooit meer oorlog.

Maar telkens opnieuw moeten we vaststellen dat die belofte niet wordt gehouden. In Oekraïne vallen dagelijks bommen. In Gaza sterven kinderen onder puin. In zoveel landen heerst angst in plaats van vrede. En hier, in onze veilige bubbel, kijken we toe. We zuchten. We scrollen verder.

11 november, de dag dat de wapens weer niet zwegen.
Het klinkt wrang, maar het is de harde realiteit van onze tijd. Terwijl wij stilstaan bij het verleden, voltrekken zich nieuwe tragedies in het heden. De stilte die we herdenken, wordt overstemd door het lawaai van drones, sirenes en raketten.

Toch is herdenken belangrijker dan ooit. Niet om onszelf gerust te stellen, maar om wakker te blijven. Herdenken is geen ritueel, het is een opdracht. Het vraagt dat we nadenken over onze rol in de wereld. Dat we kiezen voor dialoog in plaats van polarisatie. Voor solidariteit in plaats van onverschilligheid. Voor vrede in plaats van winst.

De wapenstilstand van 1918 was een moment van hoop. Laat 11 november ook vandaag een moment zijn waarop we die hoop nieuw leven inblazen. Niet met woorden alleen, maar met daden die vrede dichterbij brengen, in ons land, in onze stad, in ons dagelijks leven.

Want vrede begint niet aan een onderhandelingstafel, maar in hoe we naar elkaar kijken. In hoe we luisteren, delen en begrijpen.

Laten we eerlijk zijn: de extremen zorgen telkens weer voor een nieuwe oorlog. Kijk naar de leiders van onze wereld  durf dan het tegendeel te beweren. Het is pure ironie hoe ze bloemen neerleggen bij gesneuvelden die gestorven zijn door beslissingen van hun voorgangers. En vandaag vallen er nog steeds slachtoffers in oorlogen die oude mannen beginnen, maar die wij, burgers, moeten uitvechten.

We zijn niet goed bezig. We vernielen onze wereld, kijken toe hoe mensen elke dag sterven op het scherm van onze tv, zeggen ‘slaapwel’ tegen onze geliefden en kruipen rustig in bed  alsof dit alles normaal is.

11 november is al lang geen feestdag meer. Het is een dag waarop we ons bewust moeten zijn dat we met meer zijn dan die enkele oude mannen, en dat zij naar óns moeten luisteren.

Als wij durven protesteren tegen hun wil, durven stemmen met ons hart én hoofd, niet enkel voor ons goed maar voor dat van iedereen. En als we echt durven kijken naar de mensen om ons heen, ongeacht religie, geslacht, seksualiteit of kleur dan komt het volgens mij echt wel goed.