Vlaanderen, dat ben jij, dat ben ik, dat zijn de andere.
Voor mij is Vlaanderen geen vlag die wappert op het ritme van angst of uitsluiting. Geen strijdkreet tegen wat anders is, wat nieuw is, wat beweegt. Vlaanderen is een gemeenschap van mensen. Van jong en oud, van mensen met wortels hier én elders. Een regio die, als je goed kijkt, net groot wordt in haar verscheidenheid.
Ik zie Vlaanderen als een plek waar diversiteit geen bedreiging is, maar een rijkdom. Waar inclusie geen modewoord is, maar een dagelijkse praktijk. Waar we onze buren kennen, of ze nu "Jan", "Fatima", "Sven" of "Nguyen" heten. Ik zie een Vlaanderen waar regenbooggezinnen, mensen met een beperking, nieuwkomers en anderen geen uitzondering zijn, maar deel van het geheel.
Ecologie is voor mij ook Vlaams. Een verantwoordelijkheid van ons allemaal. We leven hier samen, op het platteland, in de steden, tussen rivieren en velden. Vlaanderen moet durven kiezen voor ademruimte. Voor schone lucht, propere rivieren, en ruimte voor kinderen om veilig te fietsen, te spelen, te groeien. Dat is niet links of rechts. Dat is gewoon logisch.
En pacifisme? Dat is voor mij de zachte motor van verbondenheid. Geen grote woorden, geen opbod van stoerdoenerij. Maar een Vlaanderen dat bruggen bouwt in plaats van muren. Dat met mensen praat in plaats van op ze te roepen. Dat vrede zoekt in elke straat, elk dorp, elke school.
Sommigen willen dat we trots zijn op de Vlaamse leeuw. Dat mag. Maar in mijn hoofd en eerlijk gezegd ook in mijn hart heeft die leeuw mooie rode nageltjes. Niet om te krabben, maar als knipoog naar onze Belgische identiteit. Want ik geloof in verbondenheid, niet in opsplitsing. In samenwerking, niet in opscheppen over wie er het hardst roept.
Ik ben niet van het rechtse denken. Ik geloof niet dat de ander mijn probleem is. Ik geloof dat we samen sterker zijn. En ik geloof dat Vlaanderen, als we het goed aanpakken, een plek kan zijn waar je trots op bent omdat iedereen er zichzelf mag zijn.
Dat is mijn Vlaanderen!!!
Reacties
Een reactie posten