Wat als je het wist, maar toch niets deed? Een stem uit 2125 blikt terug op de passiviteit van een vorige eeuw.
Lieve lezer,
We schrijven het jaar 2125. De zee staat waar ooit dorpen stonden. Wat ooit bossen waren, noemen we nu reservaten. Oogsten mislukken om de paar jaar. En de meeste mensen weten amper nog wat "winter" betekende.
Wij, de mensen van deze tijd, leven met de gevolgen van beslissingen die honderd jaar geleden genomen of net niét genomen zijn. En soms voelt het alsof we met de puinhoop van het verleden zijn opgescheept. Maar wat het moeilijkst te verteren is? Ze wisten het. Ze wisten wat er op het spel stond.
Ze hadden wetenschappers, klimaatrapporten, Protesten. Ze hadden jongeren die school verlieten om op straat te schreeuwen voor hun toekomst. De zogenaamde klimaatspijbelaars. En heel even leek het alsof er iets ging bewegen. Er kwam media-aandacht, er kwam hoop, er kwam druk.
Partijen zoals Groen, slaagden erin om tijdelijk aan de macht te komen. Ze investeerden in natuurherstel, voerden strijd tegen pesticiden, maakten plannen voor groene energie en duurzamer transport. Sommige maatregelen werkten echt. Er werden bossen aangeplant, milieuregels aangescherpt. Maar telkens opnieuw werden hun verwezenlijkingen teruggedraaid wanneer andere partijen het roer overnamen. Alsof de natuur een politiek spelletje was, geen noodtoestand.
De wereld keek toe.
Er waren klimaattoppen, jaar na jaar. Verklaringen, beloftes, foto's van leiders die elkaar de hand schudden. En toch stegen de emissies. Toch bleven fossiele subsidies bestaan. Toch bleef het systeem draaien zoals altijd. Ze spraken over "klimaatambitie", maar handelden met de rem op.
Multinationals pompten miljarden in greenwashingcampagnes, terwijl ze achter de schermen lobbyden tegen wetgeving. Regeringen verkochten het idee van “persoonlijke verantwoordelijkheid”, terwijl ze tegelijk toelieten dat de grote vervuilers ongestoord doorgingen.
De wereld keek toe.
De media maakte het soms groot, dan weer klein. De aandacht kwam in golven, net als de overstromingen. En de meeste mensen gevangen tussen werk, zorgen en schermen trokken even hun wenkbrauwen op... en gingen weer verder met hun dag.
Dat was misschien het pijnlijkste van alles,
Het einde kwam niet plots, niet als een rampzalige film.
Het kwam traag, terwijl iedereen keek. En niemand echt handelde.
Ze waren verslaafd aan groei, aan gemak, aan olie.
Ze wilden vrijheid, maar zaten vast in hun eigen systeem. En toen het moment kwam om echt te kiezen voor de toekomst onze toekomst deden ze alsof er nog tijd was.
Vandaag weten we: die tijd was op.
En toch, ondanks alles, zijn wij er nog. Omdat sommigen wél vochten. Omdat er dromers waren, activisten, wetenschappers, rebellen. Laat dit een herinnering zijn dat verandering nooit komt van wachten, maar van durven.
Want het grootste falen van de 21e eeuw was niet onwetendheid.
Het was passiviteit.
Ze wisten het.
En ze deden te weinig.
Reacties
Een reactie posten