Klimaatverandering is een klassenstrijd. Waar blijft de politiek?

 

Het is genoeg geweest. Klimaatverstoring treft ons allemaal, maar lang niet iedereen in gelijke mate. Terwijl de aarde zucht en kraakt onder de druk van menselijke uitbuiting, blijft het in de Wetstraat, het Martelarenplein en de Brusselse regering bitter stil. De federale regering houdt zich vast aan lappendekens, de Vlaamse overheid maakt van klimaatinspanningen een elitezaak, en in Brussel? Daar blijft de politieke besluitvorming compleet verlamd. Geen regering, geen visie, geen daadkracht. Het is een regelrechte schande.

Maar ondertussen lijden mensen. Niet morgen, maar vandaag. Niet ergens ver weg, maar hier in onze steden, onze buurten, onze wijken. En wie het hardst geraakt wordt? Dat zijn niet de grote vervuilers of de aandeelhouders van multinationals. Dat zijn gezinnen in (kans)armoede, die telkens opnieuw de prijs betalen voor een systeem dat hen structureel achterstelt.

Jongeren in armoede hebben niet dezelfde kansen. Ze groeien op in huizen vol tocht, vocht, lawaai en schimmel. Ze gaan naar scholen waar ramen niet opengaan, het dak lekt, of geen laptops beschikbaar zijn. Ze worden uitgesloten van uitstapjes, kunstonderwijs, sport en cultuur, niet omdat ze geen talent hebben, maar omdat hun ouders het niet kunnen betalen. En als ze ziek worden? Dan wachten ze. Te lang. Omdat een doktersbezoek, medicatie of een bril gewoon te duur is.

Klimaatverandering gooit daar nog een extra laag ellende bovenop. Hittegolven worden ondraaglijk in slecht geïsoleerde woningen. Overstromingen maken huurhuizen onbewoonbaar. Waterbronnen raken vervuild. Groenten telen in je eigen buurt? Vergeet het. De bodem is vaak vergiftigd door industriële reststoffen, zware metalen of pesticiden. En zelfs als je wil bijdragen aan een gezondere wereld, loop je tegen onzichtbare muren aan. Want wie arm is, heeft geen regenton, geen moestuin, geen toegang tot propere grond of gezond water.

We mogen niet blijven doen alsof dit allemaal toevallig is. Wat hier gebeurt, is het resultaat van beleid. Van politieke keuzes. Van generaties van achterstelling, en van een klimaatbeleid dat blind blijft voor ongelijkheid. Want wie rijk is, koopt zich wel een oplossing. Zonnepanelen, airco, isolatie, elektrische wagens. Wie arm is, kijkt toe hoe de rekening stijgt voor energie, voor voeding, voor onderwijs, voor vervoer, en blijft opnieuw in de kou staan.

Mensen verliezen hun werk, hun gezondheid, hun thuis. En zelfs als ze hun lot in eigen handen nemen, bijvoorbeeld door zich bij te scholen of duurzaam te leven, krijgen ze de deuren niet open. Geen tijd, geen geld, geen steun. Zelfredzaamheid is mooi, maar zonder middelen is het een lege doos.

En dan durven politici spreken over ‘gelijke kansen’. Over ‘iedereen mee’. Over ‘groene groei’. Wat een cynisme. Waar is het beleid dat de vicieuze cirkel van generatiearmoede doorbreekt? Waar zijn de investeringen in gezonde huizen, veilige wijken, toegankelijke zorg, duurzaam openbaar vervoer, eerlijke jobs en toekomstgericht onderwijs?

Brussel, Vlaanderen, België: jullie falen. Terwijl de samenleving kraakt onder de gevolgen van klimaatverstoring, staan jullie aan de kant. Terwijl gezinnen zich zorgen maken over hun drinkwater en hun gezondheid, discussiëren jullie over postjes en prestige. Terwijl jongeren hun dromen opbergen omdat hun opleiding te duur is, discussiëren jullie over symboliek en slogans.

Wat we nodig hebben, is geen management. Wat we nodig hebben, is rechtvaardigheid. Klimaatbeleid zonder sociaal beleid is geen beleid. Het is symptoombestrijding. Het is dweilen met de kraan open.

Daarom

Beste regering maak werk van:

• Klimaatmaatregelen die de meest kwetsbaren centraal stellen.

• Investeringen in gezonde woningen, schone lucht en toegankelijk onderwijs.

• Betaalbare en duurzame energie voor iedereen.

• Bodem- en waterkwaliteit als prioriteit, niet als voetnoot.

• Een regering die regeert. Nu. In Brussel. In Vlaanderen. Federaal.

We kunnen niet blijven zeggen dat iedereen gelijk is, als sommigen systematisch achterblijven. Een rechtvaardige toekomst begint bij wie vandaag geen toekomst ziet. Politici: doe uw werk. De tijd van uitstellen is voorbij.