Geen kind hoort zijn ouders achter te laten in oorlog. Toch dwingt België hen daartoe.

Een opiniestuk door de gezinswetenschapper, niet als de partijmilitant bij Groen.

Stel je dit voor, je bent 14.
Je speelt voetbal op een stoffig plein met een bal van samengeknopen plastic zakken. Je lacht, de zon schijnt je voelt je even gewoon kind.
Tot de bommen vallen.
Je school, waar je nog vorige week trots een toets haalde, wordt weggevaagd. Je vrienden, met wie je uren speelde, liggen onder puin. Je zus van 17  werd een jaar geleden opgepakt, kaalgeschoren en verkracht omdat ze gevoelens heeft voor meisjes. Je leeft in een land waar liefde verboden is, volop oorlog heerst en vrijheid levensgevaarlijk is.
Je ouders verkopen hun laatste bezittingen. Ze regelen voor jou een smokkelroute naar Europa. Een tweedehands iPhone wordt in je hand gedrukt "Zodat we kunnen bellen," zeggen ze. Hun slotwoorden:
“We zien elkaar terug in België.”

Na een gevaarlijke reis kom je aan in Brussel. Je krijgt een voogd, leert Nederlands, maakt nieuwe vrienden, je begint te helen.

Tot je in de krant leest:

"Federale regering beslist: geen gezinshereniging meer voor erkende minderjarige vluchtelingen."

Kinderen hebben recht op hun ouders

België ondertekende het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK). Toch keurt het beleid goed dat kinderen hun ouders niet meer mogen laten overkomen. Drie kernartikelen uit dit verdrag worden daarmee rechtstreeks geschonden:

• Artikel 3 – Het belang van het kind moet centraal staan.

• Artikel 9 – Een kind mag niet van zijn ouders gescheiden worden, tenzij dat noodzakelijk is.

• Artikel 10 – Verzoeken om gezinshereniging moeten menselijk behandeld worden.

Een verbod op gezinshereniging is niet menselijk. Het is kil, mechanisch, ideologisch gestuurd.

Dit is geen gunst. Dit is zuurstof.

Wie al met kinderen in asielprocedures gewerkt heeft, weet: de aanwezigheid van ouders is geen detail. Het is bepalend. Een kind zonder familie is kwetsbaar, angstig en vaak getraumatiseerd.
Een kind met familie hervindt houvast, vertrouwen en stabiliteit.

En de kostprijs?

Die wordt steevast naar voren geschoven: “Het is te duur.”
Maar klopt dat?

Korte termijn

Ja, er zijn kosten voor opvang en ondersteuning. Maar ouders nemen al snel zorgtaken over die anders door de overheid betaald worden: opvang, voogdij, begeleiding. De psychologische stabiliteit die gezinshereniging biedt, verlaagt net de druk op jeugdzorg en hulpverlening.

Volgens het Federaal Migratiecentrum Myria:
“Gezinshereniging is een hefboom naar duurzame integratie.”

Lange termijn

Ouders vinden sneller werk dan gedacht, zeker in sectoren met personeelstekort. Hun kinderen doen het beter op school, spreken sneller Nederlands en vallen minder snel uit in het onderwijs.
Dat vertaalt zich in hogere arbeidsparticipatie en een positieve economische bijdrage.
Een OESO-studie (2021) bevestigt:
“De integratie van vluchtelingengezinnen draagt op lange termijn positief bij aan de economie van gastlanden.”
De echte kost? Die zit in wat we niet doen.
Geen gezinshereniging betekent meer trauma, meer hulpverlening, minder toekomstperspectief en een veel groter risico op sociaal isolement en radicalisering.

Kan dit beleid worden aangevochten?

Ja.
België is gebonden aan internationale verdragen, zoals het IVRK en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Een totaalverbod op gezinshereniging voor erkende minderjarige vluchtelingen is disproportioneel en dus juridisch kwetsbaar.
De kans op vernietiging via het Grondwettelijk Hof of het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is reëel.

Tot slot

Ik schrijf dit niet als partijmilitant van Groen, niet als activist.
Ik schrijf dit als gezinswetenschapper als mens.
Omdat ik dagelijks zie wat het betekent om op te groeien zonder veiligheid, zonder ouderlijke nabijheid, zonder perspectief.
Kinderen hebben geen lobbygroep.
Geen stem in het parlement.
Maar wij wel.
Wie vandaag zwijgt, legitimeert onrecht.
Laten we daar niet aan meedoen.
Maar laat je stem horen tegen dit onmenselijk akkoord.