Cd&v en Vooruit schieten pas in actie als het hun stemmen kost (Palistina)

Wat zich vandaag in Palestina afspeelt, is een humanitaire ramp en volgens velen een genocide in real time. Tienduizenden doden, gezinnen volledig weggevaagd, kinderen verminkt of onder het puin gestorven. En toch in het Belgische partijlandschap bleef het weken, zelfs maanden oorverdovend stil. Vooral bij partijen die zichzelf graag profileren als “sociaal” of als “gezinsvriendelijk” Cd&v en Vooruit.
Wat zegt dat over hun morele kompas?

Politieke lafheid tegenover een volk in hongersnood

Vanaf het begin van de bombardementen op Gaza riepen mensenrechtenorganisaties, de Verenigde Naties, en miljoenen burgers wereldwijd om actie. De cijfers spreken voor zich: meer dan 38.000 Palestijnen gedood, twee derde van hen vrouwen en kinderen. Ziekenhuizen werden aangevallen, humanitaire hulp geblokkeerd, scholen vernietigd. Dit is geen "oorlog" meer het is een systematische uitroeiing van een volk.

Maar waar was Cd&v? Waar was Vooruit?

Cd&v hield zich opvallend stil, zelfs toen Israël openlijk humanitaire infrastructuur viseerde. Vooruit kwam pas met duidelijke uitspraken nadat de druk vanuit de achterban en de publieke opinie ondraaglijk werd. Alsof de dood van duizenden Palestijnse kinderen eerst moet worden "doorgerekend op electorale risico’s" voor men eindelijk durft spreken.

Dit is morele lafheid, verpakt in strategische communicatie. Het toont dat principes bij deze partijen ondergeschikt zijn aan peilingen.

Geen gezinspartijen, geen sociale partijen

Beide partijen beweren op te komen voor “de gewone mens”, voor gezinnen, voor sociale rechtvaardigheid. Maar een partij die geen kant durft kiezen wanneer kinderen in hun slaap worden gebombardeerd, wanneer ouders hun kinderen moeten begraven met hun blote handen, kan zich onmogelijk een “gezinspartij” noemen.
Er zijn geen twee kanten aan genocide. En zwijgen is hier niet neutraal  het is medeplichtigheid.

Groen doet wel wat

In tegenstelling tot Cd&v en Vooruit, heeft Groen van bij het begin een duidelijke lijn getrokken. Europarlementslid Sara Matthieu (Groen/Ecolo) riep herhaaldelijk op tot een onmiddellijk staakt-het-vuren, een wapenembargo tegen Israël, en de opschorting van het EU-associatieverdrag met Israël. Ze bracht de zaak naar het Europees Parlement en sprak daar klare taal: “Wat we zien, is een misdaad tegen de menselijkheid.”

Dat is moed. Dat is verantwoordelijkheid opnemen, ook als het politiek moeilijk ligt. Groen erkent dat het internationaal recht geen luxe is, maar een minimum. Dat Palestijnse kinderen dezelfde bescherming verdienen als andere kinderen. Dat solidariteit geen grenzen kent.

Dit gaat over menselijkheid

Dit opiniestuk is geen pleidooi voor een “pro-Palestijnse” of “anti-Israëlische” houding. Het is een aanklacht tegen onverschilligheid. Tegen partijen die pas spreken wanneer het hen politiek veilig lijkt. Tegen de hypocrisie van zogezegde gezins- en sociale partijen die hun mond houden wanneer gezinnen worden uitgemoord.
Als we als samenleving niet opkomen voor de rechten van het Palestijnse volk, dan verliezen we elk moreel gezag. En partijen die daar pas maanden later vaagjes over beginnen te praten, zijn geen leiders. Ze zijn toeschouwers van een genocide  en dat is onvergeeflijk.